خانه | آرشیو | پست الکترونیک
کنايه

یکی از صفاتی که بسیاری از ما از آن قافل بوده ایم و کمتر به آن پرداخته ایم طعنه است.

این رفتار که اغلب باعث رنجش دیگران می شود گاه به بهانه ی یادآوری یک رفتار نامتعارف است و البته در بیشتر مواقع برای تخریب شخصیت مخاطب.

داشتم فکر می کردم که طعنه شاید گاهی بتواند مفید هم باشد اما حقیقت اینست که نفس وجودی این رفتار بر تخریب و تمسخر استوار است.

طعنه که عموماً برای مسخره کردن دیگران و یا در عوض نقد صریح و بی پرده بکار می رود چندان خوشایندمان نیست و کسی را که به طعنه گو میشناسیم معمولاً از او حذر می کنیم و ترجیح می دهیم زیاد با این جماعت ارتباط نداشته باشیم.

طعنه گویان معمولاً یک ماجرای ساده را بزرگ می کنند و یا اینکه موضوعی را که هیچ ربطی به جریان دیگری ندارد مرتبط می کنند و نتیجه ای را که می خواهند از آن کسب می کنند.

جماعت طعنه گو را کسی در امان نیست و هر بار به بهانه ای باعث رنجش انسانهای دیگر می شوند، هرچند ممکن است این رفتار عمدی و یا هدفدار نباشد اما طعنه گویان خود باید به عکس العملهایی که در مقابل زبان تند و تیز و تلخشان می شود آگاه باشند و براحتی دریابند که چقدر رفتار مخاطبین در مقابل سخنان آنان متفاوت است با سایر انسانها.

ما در آموزه های اخلاقی خود معمولاً از غیبت کردن، دروغ گفتن، بدقولی و نظایر آن توصیفات و توصیه های زیادی شنیده ایم اما برای طعنه گویی که اتفاقاً باعث کدورتهای زیادی نیز می شود و اختلافات زیادی را موجب می شود سکوت کرده ایم و کمتر به آن پرداخته ایم.

باکم از رندان تیر انداز نیست

طعنه ی تیر آورانم می کشد

|+| نوشته شده توسط raha در ۱۳۸٥/٤/٢۳ و ساعت ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ | پيام هاي ديگران ()